ΕΠΑΝΟΡΘΩΤΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ

 

 

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣΤΟΥ

 

Παλαιότερα, είχε αυθαίρετα ορισθεί ως χρόνος αποκατάστασης τα 2 χρόνια μετά τη μαστεκτομή (ταξινόμηση της νόσου βάσει των ιστολογικών εξετάσεων, εφαρμογή ειδικών θεραπειών και μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών). Σήμερα είναι αποδεκτό να γίνεται η επέμβαση αποκατάστασης μόλις συμπληρωθούν οι βοηθητικές ειδικές θεραπείες σε διάστημα 6-8 μηνών ή ακόμη η άμεση αποκατάσταση μετά τη μαστεκτομή, στην ίδια επέμβαση. Στατιστικά έχει αποδεχθεί ότι η συχνότητα τοπικής υποτροπής ή μεταστάσεων μετά από μαστεκτομή με αποκατάσταση ή όχι είναι η ίδια. Η ποιότητα, όμως, ζωής των γυναικών με αποκατάσταση μαστού είναι πολύ καλύτερη σε σχέση με αυτές χωρίς αποκατάσταση. Η επιλογή του χρόνου αποκατάστασης αφορά κυρίως το χειρουργό μαστού, ο οποίος από κοινού με τον πλαστικό χειρουργό θα αποφασίσουν, λαμβάνοντας υπόψη και την ηλικία και το ψυχολογικό υπόβαθρο της ασθενούς.

 

Συχνά οι επεμβάσεις αντιμετώπισης των καρκίνων του μαστού αφήνουν τα περιθώρια ώστε στο τέλος της επέμβασης ο μαστός να είναι αποδεκτός, σε πολλές όμως περιπτώσεις η μαστεκτομή επιβάλλεται να είναι ακρωτηριαστική, με τεράστιες επιπτώσεις στην είδη επιβαρυμένη ψυχολογική κατάσταση της ασθενούς. Έτσι, η άμεση αποκατάσταση -όπου αυτή επιτρέπεται ογκολογικά- βοηθά την ασθενή να βγει από την κλινική με μαστό.

 

Η ασθενής, επιπλέον, επιβαρύνεται με μικρότερη ενδοκλινική παρουσία, κερδίζοντας χρόνο από επιπρόσθετες επεμβάσεις αποκατάστασης. Η άμεση όμως αποκατάσταση επιμηκύνει το χρόνο της επέμβασης μαστεκτομής και επιβαρύνει το χειρουργό με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θα πρέπει να ληφθούν όλες οι προφυλάξεις και η χειρουργική και αναισθησιολογική ομάδα να λειτουργήσει σύμφωνα με το προεγχειρητικό πλάνο.

 
Αρχή σελίδας

    ΧΕΙΛΟΕΙΔΗ

    Είναι ρικνωμένες συσσωρεύσεις ουλώδους ιστού που αναπτύσσονται πέραν των ορίων του τραύματος ή της τομής και συνυπάρχει κνησμός (φαγούρα). Το χρώμα τους είναι κόκκινο ή πιο σκούρο από το υγιές δέρμα. Συμβαίνουν όταν ο οργανισμός συνεχίσει να παράγει μια σκληρή, ινώδη πρωτεΐνη, γνωστή ως «κολλαγόνο», μετά την επούλωση του τραύματος.

    Μπορεί να εμφανισθούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, συχνότερα όμως στην περιοχή του στέρνου, τα λοβία των αφτιών και στους ώμους. Στη μαύρη φυλή εμφανίζονται συχνότερα. Η τάση ανάπτυξης χηλοειδών εξασθενεί μετά τη μέση ηλικία.

     

    Συντηρητική θεραπεία γίνεται με ενέσεις στεροειδών μέσα στα χηλοειδή για την ελάττωση της ερυθρότητας, του κνησμού και του καύσου. Σπανιότερα συρρικνώνεται και η ουλή.

     

    Σε αποτυχία της συντηρητικής θεραπείας γίνεται χειρουργική εκτομή και συρραφή του τραύματος κατά στρώματα, συνήθως με τοπική αναισθησία. Σπανιότερα χρησιμοποιούνται δερματικά μοσχεύματα, καθόσον ή δότρια περιοχή μπορεί επίσης να αναπτύξει χηλοειδή.

     

    Ανεξάρτητα από τη θεραπεία, τα χηλοειδή έχουν την τάση να υποτροπιάζουν, ορισμένες φορές και σε μεγαλύτερη έκταση. Για να μειωθεί ο κίνδυνος της υποτροπής, κατά την επέμβαση γίνονται τοπικά ενέσεις στεροειδών, ακτινοθεραπεία αμέσως μετά την αφαίρεση των ραμμάτων και εφαρμόζονται ειδικά ελαστικά ενδύματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

     

    ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΕΣ ΟΥΛΕΣ

    Συχνά τις συγχέει κανείς με τα χηλοειδή, καθόσον και στις δύο περιπτώσεις η ουλή είναι σκληρή, κόκκινη και προεξέχει από το υγιές δέρμα. Ωστόσο οι υπερτροφικές ουλές παραμένουν στα όρια της αρχικής τομής ή του τραύματος. Συχνά βελτιώνονται σε μεγάλα χρονικά διαστήματα από μόνες τους ή και με την βοήθεια των στεροειδών φαρμάκων (αλοιφές και ενέσεις).

     

    Αν δεν αποδώσουν οι συντηρητικές μέθοδοι, επεμβαίνουμε χειρουργικά. Ο Πλαστικός Χειρουργός αφαιρεί τον περίσσιο ουλώδη ιστό και αλλάζει τη κατεύθυνση της τομής για να μειώσει την τάση και να κάνει την ουλή δυσδιάκριτη. Η επέμβαση, ανάλογα με την έκτασή της, γίνεται με τοπική ή γενική αναισθησία. Μπορεί να εφαρμοσθούν τοπικά στεροειδή κατά την εγχείρηση ή και μετά, καθώς και ειδικά ελαστικά ενδύματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

    ΡΙΚΝΩΤΙΚΕΣ ΟΥΛΕΣ

    Τα εγκαύματα και μεγάλα τραύματα με απώλεια δέρματος επουλώνονται αργά καταλήγοντας σε ρικνωτικές ουλές, οι οποίες μπορεί να επηρεάζουν τους μύες και τένοντες της περιοχής περιορίζοντας τις κινήσεις. Στα παιδιά επιπλέον μπορεί να περιορίζουν την ομαλή ανάπτυξη των οστών, αρθρώσεων, μυών και τενόντων στην περιοχή. Η διόρθωση γίνεται χειρουργικά με εκτομή της ουλής, «Ζ-πλαστική», μεταμόσχευση δέρματος, τοπικούς κρημνούς και διατατές δέρματος. Αν η ρικνωτική ουλή περιλαμβάνει αρθρώσεις, η φυσιοθεραπεία μετά την επέμβαση βοηθάει στο τελικό αποτέλεσμα.